Seçimlerde çoğunluğu elde eden Nikol Paşinyan’ın partisinin en önemli başarısı, hükümeti tek başına kurabilecek milletvekili sayısına ulaşması oldu. Hem iç siyasi aktörlerin hem de onları destekleyen dış güçlerin hesaplarında belirleyici unsur da buydu. İktidarı seçim yoluyla değiştiremeyeceğini gören muhalefet ve onu destekleyen Rusya, Paşinyan’ın tek başına hükümet kurmasını engellemeyi ve seçim sonrasında siyasi baskı araçlarını güçlendirmeyi hedefliyordu. Ancak ortaya çıkan sonuç, Paşinyan’a tek başına hükümet kurma imkânı vererek hem Ermenistan’daki hem de bölgedeki gelişmelerin yönünü belirlemiş oldu.
Bu sonuçla birlikte iktidarın muhalefete karşı hukuki ve siyasi araçlarını daha etkin kullanması bekleniyor. Paşinyan daha önce Robert Koçaryan ve Samvel Karapetyan hakkında yargı süreçlerinin hızlandırılacağının sinyalini vermişti. Önümüzdeki dönemde her iki isimle ilgili davaların hız kazanması, ayrıca seçimlerde oy satın alma ve usulsüzlük girişimleriyle ilgili yeni suçlamaların gündeme gelmesi olası görünüyor.
Seçimlerin dikkat çeken sonuçlarından biri de Ermenistan’daki “ana muhalefet” rolünün Robert Koçaryan’dan Samvel Karapetyan’a geçmesi oldu. Bu değişim, iktidara karşı doğrudan yeni bir güç unsuru yaratmasa da, muhalefetin toplumdaki algısını yenilemesi ve siyasi geleceği açısından önemli bir adım olarak değerlendirilebilir. Çünkü bugüne kadar muhalefetin Koçaryan’la özdeşleşmesi, hem Paşinyan karşıtı seçmenlerin desteğini sınırlıyor hem de iktidarın muhalefeti hedef alan propaganda faaliyetlerini kolaylaştırıyordu.
Karapetyan’ın öne çıkmasıyla muhalefet cephesinde yeni bir görünüm ortaya çıkmış durumda. Rusya ile yakın ilişkilerinin yanı sıra Batı ile de bağlantılara sahip olması, Ermeni diasporası ve kilise çevrelerinden destek görmesi, onu Koçaryan’a kıyasla daha güçlü bir siyasi aktör haline getiriyor.
Bu çerçevede Rusya’nın seçimlerden en azından iki önemli kazanım elde ettiği söylenebilir:
1. Muhalefetin liderlik yüzünü değiştirerek hem desteklediği siyasi blokun toplumsal itibarını hem de kendi imajını kısmen onarma fırsatı yakalamış olabilir.
2. Samvel Karapetyan ile Robert Koçaryan arasında bir “parlamenter ittifak” oluşturularak muhalefetin daha organize hareket etmesi sağlanabilir. Bir önceki dönemde Serj Sarkisyan ile Koçaryan arasındaki anlaşmazlıklar muhalefet cephesinin parçalanmasına yol açmıştı.
Bölgesel düzeyde ise güç dengelerinin Rusya aleyhine değişme sürecinin hızlanması bekleniyor. Bununla birlikte, Batı’nın, özellikle ABD ve Avrupa Birliği’nin etkisi artsa da, bölgesel gelişmeler açısından Bakü ve Ankara’nın rolü daha belirleyici görünmektedir.
Çünkü uluslararası dengeler değişse bile coğrafi gerçekler değişmiyor. Paşinyan’ın da bu gerçeklik üzerine kurduğu siyaset doğrultusunda Ermenistan’ın geleceği; Azerbaycan ile kapsamlı bir barış anlaşmasının imzalanmasına ve Türkiye ile sınırların açılmasına bağlı bulunuyor. Bu hedeflerin gerçekleşmesi, Ermenistan’a Rusya’nın ekonomik baskısından kurtulma ve alternatif ekonomik bağlantılar geliştirme fırsatı sunabilir.
Ancak bu sürecin zaman alacağı açık. Bu nedenle Paşinyan yönetiminin, yeni dış politika ve ekonomik seçeneklerini güçlendirene kadar Moskova ile doğrudan bir çatışmadan kaçınması ve daha temkinli bir denge politikası izlemesi bekleniyor.
