Dünya; alışılmış dengelerin çözüldüğü, güç merkezlerinin yer değiştirdiği tarihî bir kırılma sürecinden geçiyor. SovyetlerBirliği’nin dağılmasıyla kurulan ABDmerkezli tek kutuplu düzen, fiilen geçerliliğini yitirdi. Öyle ki Samuel Huntington’ın“Medeniyetler Çatışması” ve FrancisFukuyama’nın “Tarihin Sonu” tezleri, bugünün karmaşık gerçekliğini açıklamakta artık yetersiz kalıyor. ​Günümüzde belirsizlik, sert güç mücadeleleri ve kimlik temelli bloklaşmaların hâkim olduğu yeni bir dönem yaşanıyor. Artık küresel rekabet yalnızca ekonomik ya da askerî kapasite üzerinden okunmuyor; mesele aynı zamanda bir medeniyet, kimlik ve tarih bilinci mücadelesine dönüşmüş durumda.

Neler oluyor hayatta?

Batı dünyası kendi içinde çözülürken, Atlantik sistemi ciddi bir eksen kaybı yaşıyor. ABD; artık Avrupa’yı mutlak biçimde yöneten bir merkez olmaktan ziyade, krizlere müdahale etmeye çalışan ve ittifakları bir arada tutmakta zorlanan bir güce evrildi. Bu durum, Avrupa’yı güvenlik ve strateji alanlarında daha kırılgan bir yapıya sürüklerken; NATO’dan enerji arzına kadar pek çok alanda yapısal gerilimler üretiyor. Küresel sistemdeki bu belirsizlik ortamı, bir yandan jeopolitik boşluklar doğuruyor, diğer yandan bölgesel güçlerin stratejik ağırlığını artırıyor.

​Tam bu noktada Türkiye, sıradan bir bölge aktörü olmadığını kanıtlayan hamlelerle öne çıkıyor. Peki, Türkiye bu direnci ve özgüveni nereden alıyor? Türkiye; köklü devlet geleneği, tarihsel sürekliliği ve güçlü millet bilinciyle kriz dönemlerinde ayakta kalabilmiş nadir güçlerden biridir. Üstelik bu yolda yalnız da değildir; arkasında her geçen gün daha fazla kenetlenen bir TürkDünyası gerçeği vardır.

Türkiye’nin çevresi bugün fiilen bir ateş çemberidir. Türkiye ise ateşten gömlek giyen muharip güçtür. Güneyde Suriye ve Irak, doğuda İran ve Kafkasya, kuzeyde Karadeniz hattı, batıda Balkanlar… Bu coğrafya, tarih boyunca güçlü olanın söz sahibi olduğu bir sahadır.

Suriye meselesi yalnızca bir iç savaş değil; küresel güçlerin hesaplaştığı, bölgesel dengelerin yeniden kurulduğu ve modern jeopolitiğin en çetin kırılma noktalarından biridir. Ayrıca Türkiye’nin sınır güvenliği, demografik yapısı ve terörle mücadelesiyle doğrudan bağlantılıdır. Irak’ta merkezi otoritenin zayıflığı, terör örgütlerini besleyen yapısal bir soruna dönüşmüştür.

İran ise tarihsel rekabetin ve zorunlu dengelerin iç içe geçtiği, dikkatle yönetilmesi gereken bir komşudur. Kafkasya’daAzerbaycan’ın Karabağ’da elde ettiği zafer, yalnızca askerî bir başarı değil; Türkdünyasının özgüven kazanımıdır. Bu gelişmeyle Türkiye, Kafkasya’da dengeyi izleyen değil, dengeyi kuran bir aktör hâline gelmiştir.

Kardeşlikten stratejik birliğe Türk dünyası…

Türk olmanın bilincine ermek ve Türk’eözgü cihan hakimiyeti ülküsü bir nostalji değildir. Türklük mefkuresi, romantik bir söylem değil; geleceği kurma iddiasıdır. Azerbaycan’dan Kazakistan’a, Özbekistan’dan Kırgızistan’a, Türkmenistan’dan Kuzey Kıbrıs TürkCumhuriyeti’ne uzanan hat, yalnızca dost ülkeler zinciri değil; aynı tarih ve kader havzasının devletleridir. Türk DevletleriTeşkilatı bu bakımdan önemli bir adımdır; ancak yeterli değildir.

Altı çizilmesi gereken husus şudur; Türkdünyası, bütüncül bir iradeyle hareket ederse, Avrasya’nın dengesi köklü biçimde değişir. Orta Asya’dan Kafkasya’ya, Anadolu’dan Balkanlar’a ve Avrupa’dakiTürk topluluklarına uzanan Türk kuşağı; Çin’in, Rusya’nın ve Batı blokunun hesap yapmak zorunda kalacağı tarihî bir güç hattıdır.

Dolayısıyla artık sembolik buluşmaların ve retoriğin ötesine geçilmeli; bu tarihî potansiyel, somut bir jeopolitik akla dönüştürülmelidir. Türk Dünyası; ortak savunma doktrinlerinden enerji ve lojistik koridorlarına, dil ve alfabe birliğinden müşterek medya ve kültür stratejilerine kadar her alanda tek bir stratejik havza gibi hareket etmelidir. Bu, yalnızca bir iş birliği değil; Türk asrını inşa edecek olan kurumsal ve sarsılmaz bir iradenin tecellisi olacaktır.
Sessiz bırakılan milletin vicdanı Türk Toplulukları…

Bugün milyonlarca soydaşımız; DoğuTürkistan’dan Kırım’a, Balkanlar’dan Irak, İran ve Suriye’ye, hatta Avrupa’nın kalbine kadar uzanan geniş bir coğrafyada baskı, asimilasyon ve kimlik erozyonuyla karşı karşıyadır. Doğu Türkistan’daki UygurTürkleri, Kırım Tatarları, Musul, Kerkük, Telafer ve Suriye’deki Türkler asla sahipsiz değildir; bırakılmamalıdır.

​Türk dünyasına yönelik vizyonumuz şu temel ilkeye dayanır:

Türk Yüzyılı’nın eşiğinde sözümüz ne olmalı?

Önümüzdeki yıllar, zayıfların silindiği; güçlü olanların tarih yazdığı yıllar olacaktır. Türkiye’nin önünde iki yol vardır: Ya başkalarının yazdığı senaryolarda figüran olmak ya da Türk Yüzyılı’nı inşa eden merkez güç olmak.

Bu noktada Türklük ülküsü; ayrıştıran değil birleştiren, geçmişe takılıp kalan değil geleceği kuran bir fikirdir. Bugün ihtiyaç duyduğumuz şey; tarihini bilen, devletine güvenen ve Türk dünyasını bir bütün olarak gören bir stratejik akıldır.

Unutmayalım:

Türk milleti ayağa kalktığında, yalnız kendi kaderini, bölgenin kaderini değil, tüm dünyanın kaderini değiştirebilecek enerjiye ve kutlu bir düşünceye sahiptir. Çünkü Türk’ün cihan hakimiyeti mefkuresi bunu gerektirir. Hindistan’ın ünlü lideri MahatmaGandi’nin “Mustafa Kemal, İngilizleri yenene kadar Tanrı’yı da İngiliz zannederdim” sözü bu söylediklerimize, tarihten canlı bir misaldir.

Nasıl ki Mustafa Kemal Paşa’nınAnadolu’da yaktığı özgürlük ateşi, birçok ulusun bağımsızlık mücadelesinin kıvılcımı olmuşsa, bugün de Türklük ülküsü, vahşi kapitalizmin boğmaya çalıştığı insanlığın kurtuluş umududur.

Merhum şair Arif Nihat Asya der ki;

Şehitler tepesi boş değil,
Toprağını kahramanlar bekliyor!
Ve bir bayrak dalgalanmak için;
Rüzgâr bekliyor!

İşte o rüzgâr sizlersiniz, bizleriz!

Varlığını Türk milletinin bekasına adamış, Türklük ülküsünü her türlü şahsi ikbalin üzerinde tutarak bu kutlu yola feda etmiş tüm yiğitlere selam olsun! Onların açtığı yol ve bıraktığı miras; bugün yeniden şekillenen dünyada, ‘Büyük Türkistan’ ufkuna yürüyen irademizin en büyük teminatıdır.

.Ömür Çelikdönmez