ANAYASAYI KORUMA VE MİLLİ GÜVENLİK DAİRE BAŞKANLIĞI

Нагорный Карабах: ожидание большой войны

İSLAM KALKINMA BANKASI 42. YILI TOPLANTILARININ ARDINDAN

kafkassam başkanı Dr Hasan Oktay tv proğramına katıldı

Ինչ անել Սերժ Սարգսյանի խնդիրները լուծած կառույցի հետ

Ermenistan, Gündem 13 Ocak 2019
17

Կառավարության կառուցվածքային փոփոխութան գործընթացի առիթով ծագած քննարկումներում, որոնք ներառում են նաև սփյուռքի նախարարության հետ կապված մտադրությունները, վերստին շոշափվում է Հայաստանի համար ամենակարևոր հարցերից մեկը՝ Հայաստան-Սփյուռք հարաբերությունը: Ընդ որում, կա որոշակի թյուրըմբռնում, որ այդ հարաբերությունը կախված է Սփյուռքի նախարարության լինել-չլինելուց: Իրականում, տասը տարի արդենկա սփյուռքի նախարարությունը, սակայն մենք հազիվ թե կարողանանք մատնանշել ադ նախարարության չեղած տարիների հանդեպ տասը տարբերություն:

Պատճառը իրականում նախարարության վատ կամ անարդյունավետ աշխատանքը չի եղել, ինչպես էլ գնահատենք Հրանուշ Հակոբյանին և այն կուսակցությանը, որը ներկայացրել է նրան, կամ այն նախագահին, որը նրան նշանակել է: Ավելորդ է ասել թերևս, որ նախարարության ստեղծումը Սերժ Սարգսյանի համար բացառապես քաղաքական խնդիրներով պայմանավորված քայլ էր, որի տակ չկար խորքային ռազմավարություն և փիլիսոփայություն: Այդ ռազմավարությունն ու փիլիսոփայությունը չի եղել անկախության ընթացքում երբեք: Եղել է մի համընդհանուր հռչակագրա-կենացային քաղաքականություն, և համոզում համընդհանուր, որ Սփյուռքը ահռելի ներուժ ունի: Ընդ որում, այդ ներուժի տակ գերազանցապես ընկալվել է նյութականը: Դա իհարկե շատ կարևոր է և իհարկե ոչ նյութական շատ արդյունքների և էֆեկտների հնարավոր է հասնել եղած նյութական ռեսուրսի ճիշտ և արդյունավետ ներդրման, օգտագործման միջոցով, սակայն խոշոր հաշվով չի եղել նաև պատկերացումը, թե խորքային ռազմավարական առաջահերթությունների առումով ո՞րն է այդ ոչ նյութական էֆեկտը, որ կարող ենք և պետք է ստանալ Հայաստան-Սփյուռք հարաբերության կառուցվածքով, Սփյուռքի նյութական, ֆինանսական ռեսուրսը օգտագործելով: Ո՞ր ուղղություններում, ի՞նչ ժամկետներով, ինչ բովանդակությամբ ենք մենք տեսնում այդ այսպես ասած ոչ նյութական էֆեկտները, նաև ոչ նյութական ահռելի ներուժի օգտագործումը: Եվ որտե՞ղ ենք տեսնում:

Որովհետև ՍՓյուռքի ներուժը՝ նյութական, թե ոչ նյութական, Հայաստանին ու Արցախին պետք է ոչ միայն Հայաստանում ու Արցախում, այլ նաև այն երկրներում, որտեղ տարածված է այդ սփյուռքը: Իսկ այդ ամենի մասին մենք պատկերացումներ չենք կարող ունենալ, քանի դեռ չունենք պատկերացումներ մեր՝ որպես պետություն զարգացման ռազմավարության, փիլիսոփայության մասին: Խոսքը տասնամյակների հեռանկարի մասին է:

Եվ խոսքն ըստ էության հայկական որևէ գաղափարի ձևավորման մասին է, որի առանցքում կլինի պետությունն իր ապագայով, և որտեղ ըստ էության հնարավոր կլինի նաև հասկանալ ու ճշգրտել սփուռքահայության դերակատարումը: Իհարկե մինչ այդ էլ, Հայաստանի ապագայի շուրջ պատկերացումները չափելիորեն հասկանալուց հետո, կամ դրան զուգահեռ, մենք պետք է հասկանանք նաև ՍՓուռքը, որովհետև այն խիստ բազմաշերտ է: Եվ այդ բազմաշերտությունն ինքնին Հայաստանի համար ավելի կարևոր է դարձնում նախարարության փոխարեն ռազմավարական ուսումնասիրությունների կենտրոնի առկայությունը, որը թույլ կտա հասանալ ու ճանաչել սփյուռքն ամենայն մանրամասնությամբ՝ իր բազմազանության մեջ: Որովհետև միայն դրա միջոցով հնարավոր կլինի հասկանալ իրական ներուժի հնարավորինս ամբողջական ծավալները, ըստ այդմ հասկանալ, թե ինչպիսին կարող է լինել դրա տեսակարար կշիռը Հայաստանի պետական ռազավարության մեջ:

Մի բան անկասկած է, որ այն կարող է լինել ահռելի, և հավասարապես ծայրահեղություն է այն տեսակետը, թե պետք չէ հույս դնել սփյուռքի վրա, թե միայն ինքներս մեր ուժով կարող ենք զարգանալ որպես պետություն: Ամբողջ հարցն այն է, որ ինքներս մենք ենք սփյուռքի հետ, ոչ թե սփյուռքից առանձին: Եվ սա պայմանավորված է մի շարք խորքային գործոններով, որոնց մասին առիթ կլինի արդեն առանձին անդրադառնալ առաջիկայում:
Արամ Ամատունի

Yorumlar