Arastun Orujlu: Kreml raket məsuliyyətini hərbçilərin üzərinə atır

Moskova Belediyesi Miletler Evi’nde Atatürk’ü Anma Programı düzenlendi

Petersburgda terör saldırısı önlendi

İngiltere Çin anlaştı Özbekistan’da istihbarat başkanı değişti!

Անհարմար դրություն եւ Մեհրիբան Ալիեւա. ինչու սպասեցրեց Փաշինյանն Ալիեւին

Azerbaycan, Ermenistan 17 Şubat 2020
279

Հայաստանի հանրությունն աշխույժ քննարկում է Մյունխենի անվտանգության համաժողովի շրջանակում Հայաստանի վարչապետի եւ Ադրբեջանի նախագահի մասնակցությամբ քննարկում-բանավեճը: Հանրային արձագանքը գտնվում է հիացականից մինչեւ ախուվախի տիրույթում, թեեւ միջակայքում կան զգալի թվով ռացիոնալ դիտարկումներ թե դրական գնահատականի, թե ընդդիմախոսության համատեքստով:

Մեծ հաշվով, այդ հանգամանքն ինքնին արդեն խոսում է հայկական ուժի մասին, քանի որ ադրբեջանական հանրային-քաղաքական տիրույթում այդօրինակ լայն քննարկումները բացառվում են:

Մյունխենում տեղի ունեցածի հանդեպ Հայաստանի հանրային-քաղաքական արձագանքը ընդհանուր առմամբ գտնվում է մի գերակայող տրենդի ներքո: Խոսքն այն մասին է (իհարկե որոշակի բացառություններով՝ որոնց հեղինակները պնդում են, թե վատ էր), որ արձագանքների մեծամասնության հիմքում «կարող էր լինել ավելի լավ» մտայնությունն է: Այսինքն, վատ չէր, կամ ամենեւին վատ չէր, պարզապես կարող էր լինել եւ ավելի լավ, ընդ որում վարչապետի թե բովանդակային, թե իմիջա-վարքագծային մասնակցության ասպեկտով:

Վարչապետը Մյունխենում արձանագրեց այն շեշտադրումները, որոնք դրվել են Արցախի հարցում նախորդ շրջանի ժառանգությունից ձերբազատվելու գերակա խնդրի համատեքստում: Խոսքը մադրիդյան սկզբունքներից հրաժարման մասին է: Հայաստանն անում է ոչ կտրուկ, սակայն միարժեք քայլեր այդ ուղղությամբ: Կտրուկ քայլերի բացակայությունը թերեւս պայմանավորված է լոկ Մինսկի խմբի համանախագահների հետ աշխատանքի անհրաժեշտությամբ: Մյունխենից հետո ֆեյսբուքյան գրառումով Հայաստանի վարչապետը գործնականում ազդարարեց, որ կան այլեւս մյունխենյան, ոչ մադրիդյան սկզբունքներ:

Դա անշուշտ ֆեյսբուքյան գրառումով չէ, որ կա, կամ չկա: Դա կախված է Հայաստանի պետական քաղաքականության ամրությունից, այդ քաղաքականության ներքին բազայից: Բայց Երեւանը այդ առումով դրսեւորեց հետեւողականության հերթական ակտը՝ Մյունխենում, Ալիեւի ներկայությամբ:

Ընդհանուր առմամբ, մյունխենյան իրադարձությունները՝ բանավեճից առաջ նաեւ Ալիեւի հետ առանձին հանդիպումը, հետաքրքիր էին ոչ միայն զուտ բովանդակային հայտարարությունների, այլ նաեւ այսպես ասած անտուրաժի առումով: Մասնավորապես, բանավեճից ավելի ուշադրության արժանի էր թերեւս երկու հանգամանք:

Նախ, առանձին հանդիպմանը, որ նախորդեց բանավեճին, Նիկոլ Փաշինյանը բավական ուշացավ, մի քանի րոպե անհարմար-միայնության մեջ թողնելով Ադրբեջանի նախագահին: Նիկոլ Փաշինյանի գալուց Ալիեւի հետ ողջույնի ձեռքսեղմումը եւ արարողակարգային լուսանկարման մի քանի վարկյանները բավականին ընդգծված արտացոլում էին որոշակի նյարդային մթնոլորտի առկայությունը: Ինչու՞ Փաշինյանը ստիպեց Ալիեւին սպասել: Դա ինչ որ բանի դիմաց պատասխա՞ն էր, թե՞ առավելության ընդգծում:

Դրան զուգահեռ, հետաքրքիր երկրորդ հանգամանքն արդեն քննարկում-բանավեճին Ադրբեջանի առաջին փոխնախագահ Մեհրիբան Ալիեւայի ներկայությունն էր, ինչը թերեւս ամենահետաքրքիրն էր այդ երեկո ադրբեջանական կողմում: Հետաքրքիր այն առումով, որ Ադրբեջանում ներկայում ներիշխանական, ներկլանային պայքարի բավական սուր շրջան է, որի վառ դրսեւորումն էր նաեւ Մեհրիբան Ալիեւայի Մոսկվա այցից անմիջապես հետո խորհրդարանի լուծարման ու արտահերթ ընտրության հանգամանքը: Բաքվում խոսում են նախագահական իշխանության փոխանցման մասին:

Այս համատեքստում էլ բազմիմաստ էր միկրոհեղափոխությունների մասին Փաշինյանի ակնարկը:
ՀԱԿՈԲ ԲԱԴԱԼՅԱՆ

Yorumlar
İlginizi Çekebilir