Քրիստինե Ասատրյան. «Հասկացել եմ, որ լեգիտիմ կառավարության մաս լինելը խնդիր չէ»

Portekiz’in Yahudi açılımı ve Türkiye Yahudilerini Portekiz’e kim gönderiyor!

PAŞİNYANIN BİZƏ QARŞI ARTAN TƏXRİBATLARINA NƏ ZAMAN CAVAB VERİLƏCƏK?

İran’la İsrail mi Anlaştı ?

Վախկոտները

Ermenistan 9 Temmuz 2017
348

Պետական պաշտոնյաների` բանակում չծառայած որդիները դպրոցում հաստատ լսել են «մահ իմացյալ` անմահություն» միտքը: Կռիվ-կռիվ էլ խաղացած կլինեն: Բանակը, սակայն, երեխայության տեղ չէ: Նրանց հայրերը դա գիտեն: Նրանց հայրերը գիտեն, թե ինչ ամագ ունեն բանակի վրա՝ ոչ մի: Դեռ մի բան էլ՝ այնտեղ մարդիկ են զոհվում: Նրանց հայրերը այնպիսի երկիր են սարքել Հայաստանը, որ հանկարծ խաղաղություն չլինի, և թալանելն ու սահմանին աղքատների զոհաբերությունը հարցեր չառաջացնեն:

Հայաստանի բոլոր պետական պաշտոնյաները գիտեն, որ խաղաղությունը վատ բան է: Բոլորը գիտեն, որ եթե հանկարծ խաղաղություն եղավ, իրենք պատասխան են տալու բոլոր անիմաստ զոհերի համար, որպիսիք հրադադարից հետո 23 տարիների ընթացքում մեր ունեցած զոհերն են: Պատերազմը կտրում է թիկունքի անբարոյականությունը: Ահա ինչու պատերազմը պիտի լինի, թեկուզ կաթիլային եղանակով, որպեսզի պաշտոնյայի որդու չծառայելն աչք չծակի:

Մահ իմացյալը պաշտոնյա հայրերի երազանքը չէ, իսկ որդիներն արդեն ավելի քիչ են հասկանում դրանից:

Որովհետև հայրերը նրանց կերակրել են իրենց քաղքենիության պտուղներով: Սերգեյ Լոքյանը որպես ի՞նչ գնա ծառայի: Եթե սպանվող զինվորը կա,- հնարավոր է՝ մի մուրացկանի որդի,- ինչո՞ւ Սերգեյ Լոքյանը գնա սպանվի: Որտեղի՞ց այդ տղան հորինեց ալերգիան, որի պատճառով չի ծառայել: Խաղաղության բացակայությունից է հորինել: Դավիթ Լոքյանն իր որդու համար խաղաղության մասնավոր տարածք է ստեղծել այն զինվորների հաշվին, որոնք արդեն մեռել են կամ, համենայնդեպս, նայում էին մահվան աչքերի մեջ:

Ալերգիայով Սերգեյն իրեն հավասարեցրել է մահվան աչքերին նայողներին, իբր, ես էլ էի մեռնում, տղերք, ի՞նչ բանակ, ի՞նչ բան: Ավելին, Սերգեյն ասում է, որ դեռ չի բուժվել, այսինքն` իր «ծառայությունը» ավելի տևական է, քան բանակ գնացածների ծառայությունն է՝ ես դեռ հիվանդ եմ, մինչդեռ զինվորներն արդեն իրենց մայրերի կամ հայրերի մոտ են:

Սերգեյ Լոքյանը չգիտի, որ խնդիրը միայն չծառայելը չէ, խնդիրը գիտակցությունն է, թե ինչ է նշանակում չծառայել: Այդ տարիներին, երբ ինքն «ալերգիա» ուներ, հազարավոր երիտասարդների հոգիներ և մարմիններ են խեղվել երկամյա ծառայության ընթացքում: Տղաներ են ինքնասպան եղել կամ սպանել ուրիշներին, հոգեկան հիվանդ են դարձել կամ դարձրել ուրիշներին, իսկ ինքն ի՞նչ է արել: Հարստացել է առանց պետության առջև մի փոքր ծառայության:

Հանրապետական պատգամավոր Հակոբ Հակոբյանն ավելի անկեղծ է՝ ես չգիտեմ, թե իմ որդին ինչո´ւ չի ծառայել:

Մենք էլ չգիտենք:

Սա արդեն այլ խորամանկություն է: Այսինքն` ես ոչինչ չեմ արել, որ իմ որդին չծառայի: Եթե նույնիսկ այստեղ անօրինականություն կա, դա խորհրդարանականի իմ լիազորությունների չարաշահումը չէ:

Հայրերը պատասխանատու են որդիների համար: Բայց որդիները պատասխանատու չեն հայրերի համար:

Երբ որդին չի ծառայում, նա իմաստազրկում է հոր մասնակցությունը պետության կայացմանը:

Հակոբ Հակոբյանի որդին «ջրել» է Հայաստանի Հանրապետությունը: Որովհետև գիտի, որ իրականում այդպիսի պետություն չկա: Եթե լիներ, հոր հետ միասին գլխով պիտի պատասխան տար չծառայելու համար: Որդիներ կան, որոնք չեն ծառայել հայրերից անկախ կամ «հոգևոր» հայրերի թողտվությամբ:

Արմեն Աշոտյան, Սամվել Ֆարմանյան, Էդուարդ Շարմազանով: Ինչո՞ւ չեն ծառայել: Որովհետև իրենց բանակն այս երիտասարդները դեմքով գիտեն: Գիտեն, որ ծառայելու տեղ չէր համենայնդեպս այն տարիներին, երբ իրենք պիտի ծառայեին: Դա ինչ-որ իմաստով իրենց ստեղծած բանակն է, որի վրայից հետևողականորեն մաքրեցին հաղթողի իմիջը և թողեցին մարդասպանինը: Մարտի 1-ին բանակի հրեշավոր դերը՝ վկա: Եվ քանի դեռ կան այսպիսի արտոնյալներ, նոր մարտի 1-երը կախված են մեր գլխին:

Հ. Գ. Ի դեպ, ես էլ չեմ ծառայել: 20 տարեկանում մտա Արաբկիրի զինկոմիսարիատ պետության հետ հարաբերություններս ճշտելու: Զինկոմին հարցնում եմ՝ ծնողազուրկ երեխաներին բանակ տանո՞ւմ եք: Ասում է՝ էդ ո՞րն է: Դե՝ որբերը: «Բա հենց որբերին ենք տանում»,- ասում է զինկոմը: Ինչո՞ւ: «Որովհետեւ դրանց վրա լացող չկա»,- թեման փակում է զինկոմը:

Մհեր Արշակյան

Yorumlar